Signaal-ruisverhouding (SNR)

Elk elektronisch apparaat produceert een beetje eigen ruis, ook als er geen muziek speelt. De signaal-ruisverhouding (signal-to-noise ratio, SNR) vergelijkt een referentieniveau van het signaal met dat ruisniveau en drukt het verschil uit in decibel (dB). Elke 20 dB extra betekent een tien keer lagere ruisspanning ten opzichte van het signaal.

Ter indicatie, als vuistregel:

• Versterkers en DAC's: 90 tot ruim 110 dB is gebruikelijk. Boven ongeveer 100 dB is ruis bij normaal luisteren zelden een punt.
• Phono-voorversterkers: lagere waarden zijn normaal, omdat het signaal van een element heel zwak is en sterk versterkt moet worden. Voor MM is 70 tot 85 dB gangbaar, voor MC meestal wat minder.

De meetcondities maken veel uit. Fabrikanten meten soms ten opzichte van het maximale vermogen, soms ten opzichte van 1 W. Een meting met A-weging (een filter dat rekening houdt met de gevoeligheid van het oor) levert meestal een paar dB hoger getal op. Twee waarden zijn dus alleen goed vergelijkbaar als ze op dezelfde manier gemeten zijn.

Ruis valt het eerst op bij zeer gevoelige luidsprekers of koptelefoons en als je dicht bij de speaker zit. Hoor je op je luisterplek bij stilte en normaal volume niets, dan is de SNR in de praktijk ruim voldoende.