Uitgangsimpedantie

Elke versterkeruitgang heeft een kleine eigen weerstand: de uitgangsimpedantie, in ohm (Ω). Die staat als het ware in serie met je koptelefoon. Is ze laag ten opzichte van de impedantie van de koptelefoon, dan heeft dat nauwelijks invloed. Is ze relatief hoog, dan kan ze het geluid veranderen.

Dat komt doordat de impedantie van een koptelefoon niet bij alle tonen gelijk is. Met een hoge uitgangsimpedantie worden sommige frequenties dan harder of zachter weergegeven dan bedoeld. Het laag kan bijvoorbeeld voller of juist minder strak worden. Vooral in-ears met meerdere drivers zijn hier gevoelig voor, omdat hun impedantie sterk met de frequentie varieert.

Een veelgebruikte vuistregel: de uitgangsimpedantie moet hooguit een achtste van de impedantie van de koptelefoon zijn. Voorbeelden:

• een in-ear van 16 Ω vraagt een uitgang van 2 Ω of minder;
• een koptelefoon van 32 Ω vraagt 4 Ω of minder;
• een koptelefoon van 300 Ω kan met een uitgang tot ongeveer 37 Ω overweg.

Veel moderne koptelefoonversterkers zitten onder 1 Ω en zijn daarmee voor vrijwel elke koptelefoon geschikt. Hogere waarden komen voor bij sommige buizenversterkers en bij eenvoudige koptelefoonuitgangen op versterkers. Een lager getal is in deze specificatie dus beter.